Hier vind je de onderwerpen en gedachten die me op dit moment bezighouden.

 

19 mei. Ik ben bezig met het afronden van de opleiding Stervensbegeleiding. Waar mijn wereld groot genoeg was, omvat deze nu een nieuwe dimensie. Een die je doorlopen, doorleefd en beleefd moet hebben om de volle reikwijdte te overzien. Soms denk ik dat liefde en wijsheid vervlochten zijn. Niet alleen om de ervaringen en de belevenissen; maar vooral om het vermogen een stap terug te doen en je eigen ego los te laten. Ik besef nu dat dat een van de eerste stappen is binnen het moederschap en vaderschap. De boodschap horen én bevatten dat je niet voor jezelf leeft, dat er geen ruimte meer kan zijn voor blinde ambitie, meedogenloos egoisme. Dat er een wereld is die leeft, lijdt, leert buiten jou. Met wie jij verbonden bent. Die een beroep doet op jouw vermogen tot compassie, begrip, geduld. Die moed vraagt. Want als je met alles verbonden bent, reikt liefde verder dan genen, afstand en kennis. Wat je levensorientatie ook is, waar je je vertrouwen ook in stelt; mensen begeleiden elkaar. We zijn allemaal op reis. Het laatste stukje op de zichtbare paden van deze wereld zou niet onverschillig mogen zijn.

  

16 mei. Wat ons in het heden houdt en verbindt met de toekomst. Wat ons naar de toekomst brengt en verbind met het verleden. Rituelen. Van onze eerste ademtoch tot onze laatste in deze wereld. Verjaardag is zo'n ritueel moment. Een feestelijke uitroep: Ik besta!  

Je bestaat en wij zijn er getuige van.  ik wens je vandaag een dag vol kleine rituelen toe, warm en feestelijk.

10 mei. Ik houd me bezig met gedachten over sterfelijkheid. Niet verwonderlijk als je Stervensbegeleiding studeert. En een tentamenstuk moet voorbereiden. Sterfelijkheid impliceert tijdelijkheid. Ons lichaam, onze fysieke verschijning is dat ook. In deze vorm. Dat wat wij zijn en hoe dat zich manifesteert op dit niveau breekt af en wordt weer deel van de aarde. Water. Aarde. Vuur. Lucht. Kringloop. De cirkel van het leven.

4 mei. Marcus Aurelius schreef: Het leven is wat onze gedachten er van maken. Buddha zegt: we zijn wat we denken. Alles wat je bent, komt voort uit je gedachten. Als je de waarheid van wie je bent  niet kunt vinden waar je nu bent, dan zul je haar nooit vinden. Ze is in jou, elke ademteug, elke hartslag. Elk gebaar, elke opwelling. Het is je ware zelf die zich kenbaar maakt. Je hoeft haar niet naar buiten gebracht te hebben, nooit met een ander gedeeld. Heb je aan jezelf toegegeven wie je bent, wat je wilt zijn?

Ja natuurlijk wil je gezien worden, hoe beangstigend dat ook is. Gezien en bemind. Gezien en verstaan. Dat is wat ons diep van binnen drijft, aan ons knaagt, onze innigste wens is en ook onze grootste angst: "ZIE mij. Versta mij. Je hoeft me niet te prijzen, maar luister naar mij en kijk in mijn ogen. Wijs me niet af, zelfs als onze gedachten verschillend zijn en onze emoties vertroebeld. Ontneem me niet dat enige, dat ene; te kunnen zeggen: Ik ben hier! Ik leef! Ik heb gehuild, liefgehad, gelogen, gezwoegd. Ik heb gelachen en gepraat, geschreeuwd en gefluisterd. Ik heb begeerd en genoten, verloren en gekwetst. Ik werd gekwetst. Ik ben bemind. Ik ben er, nog steeds, mezelf, van mijzelf, hier. Ik leef"! Leef vanuit jezelf, niet vanuit je geschiedenis. Blijf met je gedachten niet hangen in het verleden, de geschiedenis herlevend in een vergeefse poging haar alsnog aan te passen aan jouw behoefte, te laten voldoen aan jouw gevoelens van nu. Draag mee wat je kunt meenemen en wil zien bloeien, laat los wat niet tot groei zal komen. Jouw keuze. Jouw beslissing.

 

2 mei. Vreugde scheppen in het leven. In de verbondenheid met geliefden over alle grenzen heen. Elke traan een herinnering, iedere glimlach een eerbetoon. Wijsheid wordt gevormd uit pijn, vreugde, wanhoop en liefde. Het is de kracht die ons drijft om het leven te ervaren, te omarmen, te beleven. Nu is net zo belangrijk als 'gisteren' en het begin van 'straks'. De waarheid wordt geboren uit ieder moment en is waar; voor een seconde, een leven of een miljoen jaren. Liefde is altijd waar, want niets gaat verloren in het universum. Deze dag is vol licht en klank. Stemmen van gisteren zingen voor jou en voor mij. De wind draagt de belofte van morgen aan en in het zonlicht schittert elke traan, elke glimlach en ieder woord.

 

24 april. Verlies kent vele vormen. Het verlies van een illusie, het verlies van een geliefde. Het verlies van tijd, het verlies van je eigen vertrouwde plaats. Het verlies van veiligheid en de bodem van je bestaan. Ons hele leven leren we omgaan met het verliezen van. We accepteren het, maken er ruimte voor in onze geest en in ons hart. Maar het gemis is er niet minder om. De wetenschap dat er ooit iets was dat jou compleet maakte, blij maakte. Rust gaf. Zekerheid. Je dacht dat het nooit anders zou kunnen zijn. En of het nu je opa is die is overgegaan en daarmee een eind komt aan een belangrijk deel van jouw jeugd;  of je ouders die gescheiden zijn waardoor jij nu heen en weer geslingerd wordt tussen twee huizen, twee gezinnen. Je hebt het recht om te rouwen. Je mag treuren. Je mag omkijken in weemoed. Verlies en verleden. Want er is ook een toekomst. Een morgen. Dat maakt het verdriet niet minder waar. En vreugde in het heden maakt het verleden niet ongeldig. Het wist niets uit. Sta stil, draai je om en neem bewust afscheid. Neem je tijd. Jouw tijd. Jouw leven. Zelfs als je nog klein bent en niet beseft wat morgen anders is dan de dag na vandaag.

5 april. Geen internet thuis is knap lastig. Zo zie je maar hoe snel je went aan het digitale gemak. Nog een paar weken en dan zijn we weer  "online". Onze avonden zijn gevuld met gesprekken met vrienden en bekenden. Goede gesprekken, met diepgang en in openheid. Soms wordt er veel werk verzet ook. En dat is mooi, want er staan nog vele dozen en liggen nog stapels dingen te wachten op een definitieve plek in het huis. Het hart van het huis is de inpandige werkplaats. Naast de keuken, dat dan weer wel...

 

30 maart. Een nieuw huis. Een oud nieuw huis om in te groeien, in op te groeien, samen te groeien. Bloeien. Warmte. Liefde. Rust. Geborgenheid. Ik herlas vandaaag onverwacht een stukje dat mijn  moeder onbekend veel jaren geleden geschreven heeft. Het raakte me en vond weerklank diep binnen in me. We hebben nu namelijk een haardplaats, om levend vuur te maken. Een droom die ik lang koester. Nu kijk ik naar mijn prachtige oude huis, naar de vuurplaats en vertel je de woorden die mijn moeder schreef.  "Houtvuur verwarmt je lichaam, streelt je oog en oor. Het voert je ziel mee naar de bronnen van de droom. Want elk vuur dat je zelf aanlegt, is op zichzelf al voedsel. Je kunt de wisselvalligheden van het leven beter verdragen bij eigen vuur, dan bij een radiator." Het voelt als een zegening. Een glimlach.

Straks als de dozen zijn uitgepakt en weggeruimd, ons leven hier vorm krijgt en de toekomst gestalte, zal ik een vuur maken. En dromen.

 

18 maart. Ik kijk naar een slapend kind, tranen op haar wangen en natte haartjes van het zweet. Zo klein, zo jong, zo weerloos. Zul je straks nog weten van de avonden die ik naast je bed zat, je handje streelde en je geruststelde. Je droeg, je beentjes om mijn middel, je armpjes stevig om mijn hals? Zal de liefde en de aandacht, het onaflatende zorgen voor jullie welzijn, stil waken over jou en je zusje, voldoende zijn om ons door de komende jaren, met veranderingen en zorgen te dragen? Ik zie jullie wereld veranderen. Hoe onzekerheid en onrust strijden met onschuldige zorgeloosheid en eindeloos plezier. Hoe de angst verlaten te worden en machteloos te zijn jullie 's nachts ineens alarmeert. De toekomst betekent loslaten in vertrouwen. Omdat groei en ontwikkeling de essentie van alle bestaan is, zal ook in dit leven nooit iets aan zichzelf gelijk blijven. Grenzen opzoekend, je eigen grenzen verleggend en het onvermijdelijke met open hart en vrije geest tegemoet treden. Op de achtergrond van jullie reis, reizen wij mee. Allen die jullie liefhebben.

 

13 maart. Nodig zijn. Van belang zijn. Gewenst zijn. Na veilig zijn en geen honger, dorst of kou lijden, is het deze behoefte die ons drijft. Onbewust of bewust. We willen iemand zijn voor een ander, onze aanwezigheid moet er toe doen. Niet wat we zijn, maar wie we zijn. Benoemd en genaamd worden in liefde of respect. Erkend. "Zie mij, hoor mij, aanvaard mij". "Wijs me niet af, ontken me niet. Ontneem me niet mijn recht op leven en zingeving".

Ik wens je een liefdevolle dag toe. Vol licht en blijheid.

 

7 maart. Wie ben ik voor mezelf? Ik zie de dingen die ik doe, ervaar de gevoelens en neem de gedachten waar die me dragen en mijn daden sturen. Bewust mezelf durven zijn, hoe zeldzaam is dat? Al die verwachtingen die we menen te moeten vervullen, tegemoet te komen aan het beeld dat anderen van ons hebben. Leven voor jezelf. Vanuit jezelf. Niet uit plichtsbesef of verantwoordelijkheid, maar uit pure vrede. Met wie ik ben en waar ik ben. Geluk huist in het hart, welzijn in het lichaam en welbehagen in de geest. Het is de harmonie die rust brengt. Sommigen zijn hun hele leven op zoek. Naar antwoorden. Naar zichzelf. Naar vervulling. Naar de zin van het leven. We menen anderen te helpen bij het het zoeken, maar vinden zelf maar zelden wat zinvol is. We willen anderen helpen en begeleiden, op hun reis naar vrede, rust, evenwicht maar verliezen ons dan in de innerlijke beleving. Het zit niet in technieken, inzichten van goeroes, trainers en coaches. Verzoening met alle aspecten van jezelf, aanvaarding van het leven zoals je dat geleefd hebt. Wat we meemaken hebben we niet altijd in de hand, maar wat we met die ervaringen doen wél. Wat we toestaan dat die ervaringen doen met ons op die 3 niveaus; hart, lichaam en geest. Wat het ons brengt en waar wij het meedragen. Hoe we het integreren en welke inzichten het ons biedt. 3 verhalen stromen samen in mijn beleving en inspireren me deze week. Een meisje van 16 dat na een ernstig ongeluk opnieuw haar plaats zal moeten bepalen in dit leven. Een vrouw van 50 die een spirituele zoektocht aanging uit compassie en kans loopt te verdwalen in het landschap van de ziel. Een vrouw van 30 die pijn en verdriet, ervaringen en gebeurtenissen , leven en dood, als persoonlijke aanvallen ziet en in starre overtuiging onder haar individuele leed gebukt gaat. We doen dingen, maar doen we ze op de juiste wijze om de goede redenen? En wat is juist? Wat is goed? Wanneer moet ik doen en wanneer juist laten? Als ik mezelf durf te zijn, kan ik een geschenk maken van mijn bestaan. Als ik mezelf ben, ben ik het beste dat ik kan zijn. Dan vervul ik de universele belofte van het leven. Maar dat is mijn waarheid en hoeft de jouwe niet te zijn.

 

3 maart. Ethiek. Filosofie. Esoterie. Fijnstoffelijkheid. Nadenken over de relatie tussen bewustzijn en bewustwording. Gnostiek. Emanatie. Ik zie verbindingen. Emanatie is de theorie, de leer die inhoudt dat alles wat bestaat voortvloeit uit het Ene. het Goddelijke. Alles komt voort uit een oorspronkelijke Hoogste vorm, die alomtegenwoordig is, almachtig en alomvattend. Waarbij alles, van de kleinste levensvorm tot de stoicijnste materie, in voortdurende mystieke extase het Goddelijke aanschouwt en zich verbonden weet. Alleen de mens niet.  Het zou verklaren waarom de mens continu in hunkering is. Naar de verbondenheid met de kosmos, naar zingeving, naar aansluiting en naar gelijkwaardigheid.

 

28 februari. Vandaag begraaft een kennis haar moeder en viert een vriendin haar verjaardag. Dood versus leven. Afscheid tegenover welkom of het verleden van de een wordt afgesloten en de toekomst van een ander ligt nog open. Hand in hand. Ik leef mee met het verlies en de treurnis van de een en verheug me in celebration met de ander. Beide emoties zijn waar en beide handelingen oprecht. Ik wens dat jullie beiden een dag vol schoonheid en waarachtigheid hebben beleefd, in harmonie met je wezen. Een dag waarop je nieuwe herinneringen hebt gemaakt. Blessed Be!

 

25 februari. Het goede doen en om de juiste redenen. Het vraagt om moed, bewustwording, zelfreflectie. Het moet er ook het moment naar zijn, in je leven, in je ontwikkeling, in het seizoen. Het lijkt makkelijker om -nu de dagen weer lengen, de ochtenden gevuld zijn met vogelzang en de temperatuur oploopt- jezelf te zijn en uit te dragen. Er is iets in de donkere dagen tussen Herfst en Winter, dat zielsbewustzijn intens maakt. Confronterender. Leven met de seizoenen in de wereld faciliteert je persoonlijke ontwikkeling, het benadrukt je individualiteit terwijl het tegelijk je verbondenheid met anderen op de proef stelt. Juist die verbondenheid, de connectie is zo belangrijk. Een kluizenaar kan mooie gedachten hebben of  waardevolle inzichten verwerven, maar als je niet midden in het leven staat en onvoorwaardelijk deel uitmaakt van dat leven, dan noem ik het onbeproefde wijsheid.

 

21 februari. We zijn wie we zijn dankzij de mensen om ons heen. Zij reflecteren onze glans en hun handelen spiegelt onze daden. De definitie van jouw Zijn ligt daarbij in wat anderen van dat wezen terugschenken. Toch voelt dat onjuist, incompleet. Hoe meer je uitschenkt, hoe fragmentarischer de weerkaatsing. Ik kijk en reflecteer, inwaarts. Ik reik naar binnen. In de diepte, ons innerlijke leven ligt de waarheid. We zijn wie we zijn, ondanks de mensen om ons heen. Je wordt niet geschapen door je daden, de consequenties van je handelen. Je handelen wordt bepaald door wat jij denkt en voelt. Zelfs als dat een reflectie is van de waarheid van een ander. Het is een fractie van de werkelijkheid die jij bent.

Ik ben bewustzijn, intentie, compassie. Gevoel, gedachte, sensatie. Ik voel naar mijn wortels, omhels de bron en reik uit. Wat definieert jou? Wie weerspiegelen jouw wezen ?

 

17 februari. Sterfbed van een angstig mens, onrustig. Eenzaam, ondanks alle toeschouwers. Schokkerig, zonder dat gevoel van vertrouwen en veiligheid dat we associeren met degenen die vrede hebben gesloten met de dood en zich opmaken om hun God te begroeten, hun voorouders en verwanten weer te zien. Want dat is wat eenzaam maakt. Daar wachten handen op hem, in liefde en een verheugd welkom. Hier laten handen los. In  de schemering van de geest maakt de ziel zich vrij, zwoegt en hunkert en reikt. Het kruispunt. Wat geven wij hen mee, onze stervenden? Welk beeld schildert jouw stem, zacht en liefdevol. Waar raken huid en vlees elkaar nog, in die stille momenten tussen leven en licht. De verinnerlijking van een waarheid die de ziel allang beseft, het hart reeds heeft omarmt. De overgave, niet uit een verlangen naar de dood, maar uit een drang naar vrijheid. Pijnloos, vredig. Moge je overgang snel en luchtig komen en je aankomst warm en vol schoonheid zijn.

 

16 februari. Soms is niets doen geen optie. Je lichaam het zelf laten oplossen of de tijd en de natuur de ruimte geven om nieuwe wegen te vinden, is dan utopisch in plaats van pragmatisch. Leven in al zijn verschijningsvormen is altijd de moeite waard. Ik heb moeite met anti-biotica. Het is tegen het leven, dat zegt de naam ook zo. Ik ben mijn eigen universum, een tijd en ruimte op zichzelf. Ik heb nu de keuze gemaakt. Ziek zijn is na 12 dagen geen optie meer. Het tast alles aan, je denken, je gevoel voor welbehagen, voor welzijn. Je motoriek, je humeur. Het beinvloed alles. Kuur genomen. Het dagelijkse leven(gezin, werk, studie) roept. 

In dat kader een overdenking van Jung. "Het echte leven van een plant kunnen wij niet zien. Wat wij zien is de bloesem die verwelkt, maar het wortelstelsel blijft bestaan". Ik kan weer een beetje denken. En heb daar een idee bij. Ook ons echte "leven" kun je niet zien. Wij maken ons een voorstelling gebaseerd op wat we  zelf als persoon (her)kennen, voelen, ervaren. De ontwikkeling ontgaat ons vaak. Van spriet naar knop, van knop naar bloesem, van bloesem naar zaad of vrucht. We denken zelden aan de wortels, datgene wat ons beweegt, ontroert, dwingt of drijft.

 

13 februari. Er is weinig spiritueels aan griep, hoofdpijn, voorhoofdholteontsteking en snotteren. Het doet zelfs zeer om te denken, laat staan denken bij wat ik voel. De afgelopen dagen wisselend van hoge koorts naar overmoedig(of opgelucht?) gedrag. Genieten van het weer was er weinig bij, de lucht te stralend blauw, de zon te fel, de warmte te plakkerig. Ik verdamp nog maar weer wat thijmolie en wens dat de golven me snel naar rustiger momenten zullen dragen.

 

3 februari. Het blijft moeilijk. Weten dat je het juiste doet, zelfs als het je pijn doet. Durven kijken met je ogen dicht, op basis van je gevoel. Denken met compassie. Luisteren naar de stem van je ziel en putten uit de bron van wijsheid die in jezelf besloten ligt. De bron die toegang biedt tot iets dat oneindig groter, alomtegenwoordig is. Als geen gedachte verloren gaat en geen gevoel ooit tevergeefs was, dan is er rust te weten dat schoonheid, liefde, zuiverheid en diepgang daar te vinden zullen blijven. Dat op een dag jouw kinderen, jouw kleinkinderen en hun kinderen na hen, toegang zullen hebben tot jouw wezen. Jouw essentie zullen kunnen terugvinden en daar weer uit putten voor hun eigen weg.

31 januari. We zijn wie we zijn door degenen die ons hebben uitgekozen om lief te hebben en voor degenen die van ons houden. We zijn de gezichten van gisteren, vandaag en morgen. De stem van onze geschiedenis, ons persoonlijke verhaal, schreeuwt, fluistert, kreunt en zingt. Ieder leven, iedere liefde, iedere gedachte, elke dag opnieuw is als een toon in een oneindig lied.

28 januari. Gesprekken over ethiek. Kritische kanttekeningen en reflecties bij ons handelen, ons denken. Doen we het goede, om de juiste redenen? Het gaat morele vraagstukken, bezinning. Vanuit de filosofie, de religie, de maatschappij. Maar vooral: vanuit mijzelf. Als individu, met een eigen innerlijk kompas. Reflecterend op de zuiverheid van mijn eigen handelen, mijn eigen motieven blootleggend. Wat denk ik, wat doe ik. Waarom is belangrijk, maar alles begint met het bewustzijn, het individuele geweten. Verantwoordelijkheid en verantwoording. Aan jezelf.

 

25 januari. Ik zie de intense behoefte erkend te worden, gezien te worden en onvoorwaardelijk geaccepteerd. Bemind. Ik zie de wanhoop en de duisternis, de angst en de onzekerheid. De wankele stappen waarmee velen langs de afgrond balanceren. De vlakte van het dagelijkse leven en de diepte van ons innerlijke leven. Ooit hoorde ik in een film "we willen iemand , zoeken die ene, hopen op die metgezel die getuige wil zijn van ons leven". We snakken ernaar, niet ongezien en ongehoord door dit leven te reizen. Niet enkel rakelings op het pad;  passanten, medereizigers. Niet vooral op de momenten dat het uitzicht weids is en de horizon een lichtend baken. Maar in de ogenblikken dat we onze ogen sluiten in droefenis en aarzeling. Wanneer we fouten maken en struikelen over onszelf of overmoedig onnadenkend de grenzen opzoeken. Het gaat niet om de bezorgde arm of de uitgestoken hand; het is de warme glimlach in wetende ogen. De tederheid die ons aankijkt en zegt: "JA! Ik zie jou. Ik zie jou en er is niets dat je me niet tonen kan.  Als straks de dag komt dat je door de sluier gaat, ben ik nog steeds hier en herinner me jou. Hoe je keek, wat je verhaal was. Hoe je stem klonk en waar je voetstappen liggen". Geen leven is tevergeefs. Liefde is nooit tevergeefs. Welke vorm je ook kiest. Leven is de energie die ons doorstroomt en verbind. Liefde is wat rest, als al het andere gezegd is en gedaan.

 

23 januari. Op reis gaan, door de sluier. Licht en snel, langs alle wegen en in alle omstandigheden, de zoete reis naar huis tot een einde brengen. Een zelf gekozen einde, om vrij te zijn van pijn en onmacht. Het lichaam verlaten dat je de laatste tijd geen vreugde bracht, waarin je geen behagen meer schiep. Het loslaten in vrijheid en waardigheid. Ik wens je een goede reis. Moge liefde en klank je meevoeren. Ik ken je niet. We hebben elkaar nooit ontmoet. Toch zijn mijn gedachten bij jou en degenen die jou liefhebben en jou dierbaar waren. Merry Meet, Merry Part en Merry Meet again.

 

20 januari. Ik voel de rust die ik ben uitstralen. Vanuit mijn innerlijke beleving komt de zekerheid dat ik ben waar ik moet zijn. En vanuit mijn innerlijke zekerheid groeit de beleving dat ik ben wie ik wil zijn. Het blijft moeilijk om jezelf niet te spiegelen aan anderen en hoe zij jou benaderen. Maar te blijven vertrouwen op de kracht en souvereiniteit van je eigen waarden. Wie wij zijn voor anderen wordt gedefinieerd niet door jouzelf of jouw daden, maar door de ander en diens gevoelens daarover. We zijn allemaal verbonden in ruimte en tijd, door bloed of door keuze, door gedachten en door daden, door dromen en door gevoelens. Ik ben me bewust.

 

15 januari. Wij veranderen en zoals wij veranderen verandert onze waarheid, onze visie en onze weg naar anderen. Toch is er een kern in dat wat wij weten en wie wij zijn, die nooit veranderen zal. Een diep besef van goed en kwaad. Een intensiteit in voelen, waarnemen, ervaren die ons handelen stuurt. Een ontembare drang naar vervulling. Het sluimert, het roert zich. Het fluistert en het zingt in je wezen. Er is een deel van jou dat nooit gecorrumpeerd, gebonden of ontkend kan worden. Een kind van de aarde. Een zoektocht naar de sterren. Een droom draagt jou. Jij weet wie je bent, wie je altijd was en wat je voorbestemd was te zijn. Heb vertrouwen in jouw innerlijke kracht. Jouw licht schijnt, helder en stralend. Het beschijnt je pad en verjaagt de schaduwen. Jij bent precies waar je moet zijn, hier en nu.

 

10 januari. Energie onttrekken aan een leven om een ander leven te voeden en te versterken. Magie is een kracht die zich verbindt met jou. Jou verbind met de energie van het leven. Geef jezelf, deel je levensenergie, zet alles in wat je hebt om je doel te bereiken. Adem de pijn in. En adem dan tederheid uit. Dat is de echte magie van het leven. Dat is macht.

Een ander iets afnemen, iets laten sterven dat niet aan jou was om het leven te ontzeggen, is lafheid. Gemakzucht.

Genees, sta bij en verlicht het pad voor anderen. Jij. Jouw intentie. Jouw energie. Schenk jezelf uit. Reik uit en raak andere levens. Neem de onvoorwaardelijke verantwoordelijkheid. Doe het uit liefde. Uit compassie. Trek de cirkel van wijsheid, richt de portalen op en roep de andere wereld naar je toe. Sta rechtop, in waarheid. Alléén,  als het moet. Eenzaam als dat is wat nodig is om jezelf niet te verliezen.

Vandaag ben ik stil en verbijsterd. Om de nonchalance, de blinde ambitie, de volstrekte onverschilligheid van mensen. Mensen zoals jij en ik. Met geliefden, kinderen, ouders.

Vanavond brandt mijn kaars. Vanavond brandt mijn kaars voor innerlijke rust. vanavond brandt mijn kaars voor de vreugde van het in leven zijn. Vanavond brandt mijn kaars voor het Leven.

 

 

8 januari. Een nieuw jaar. 2012. Ben jij waar je wilt zijn? Ben je alles wat je kunt zijn? Neem de tijd om na te denken en stilte staan bij de keuzes die je gemaakt hebt.  Denk aan alle beslissingen die je genomen hebt en die je hier en nu hebben gebracht. Jouw keuzes. Jouw beslissingen. Hoe kan het verkeerd zijn, wanneer je bewust en met heel je wezen geweest bent wat je kon zijn, wat je mocht zijn. Maar dan..ook dat is een keuze. Wie beslist over jouw leven? Wie beslist over jouw dood? Kies voor het leven dat je wilt leiden. Overweeg niet te veel wat anderen kunnen vinden. Wat vindt jij?

 

6 januari. Het leven speelt zich af tussen sterren en aarde, tussen hart en ziel, tussen fysiek en psyche. En... tussen mensen onderling. Leven is de stroom energie, onaflatend, onuitputtelijk, onvermoeibaar. Ik steek mijn hand uit, een vonk gloeit op mijn palm en reik met mijn licht naar alles om me heen. Zie mij niet, maar ervaar mij. Leven is niet het tegenovergestelde van stil. Niet de tegenstrever van dood. Leven is de vlam die ons omhult en de warmte die ons vult. Leven is liefde en verbondenheid.

 

1 januari 2012. May love and laughter be abundant. May you experience fruitfullness. May your spirit prosper and grow in the certainty that we are connected. And always will be. I wish for you and your loved ones -all your loved ones, past, present and future- miracles and magic, truth and joy, harmony and light.

 

27 december. Dagen vol licht en liefde. Ik wens dat je ze ervaren hebt en hebt mogen delen. Wat de betekenis van Kerstmis voor jou ook mag zijn, de geboorte van een bijzonder mens herdenken, de komst van het Goddelijke of de terugkomst van het licht. De hoop op een nieuwe tijd. Nachten vol dromen en dagen vol vervulling. De warmte van een haardvuur, de geur van bos, sinaasappel en kaneel. Gelach en gefluister, gezang. Vreugdevolle omhelzingen en liefdevolle gebaren. Moge jouw Joeltijd een tijd van harmonie en liefde zijn.

 

 19 december. Energie volgt de aandacht. Ik reik uit, met mijn lichthanden en voel de energiedraden die onze wereld verbinden. ik reik uit met mijn glimlach en voel de vreugde van beminnen en bemind worden. Ik reik uit met mijn bewustzijn en voel de krachten die ons leven beheersen. Ik reik uit met mijn ziel en voel de aanwezigheid van duizenden zoals ik. Zoals jij.

 

16 december.  Wat brengt jou vreugde? Waar put jij uit wanneer alles chaotisch en rumoerig is, zowel binnen als buiten jou. Wanneer het leven je lijkt te overspoelen en je je evenwicht dreigt te verliezen, waar richt je dan je ogen op? Vergeet niet dat je niet alleen bent. Neem een stap terug, sluit je ogen en adem in. Wie zal je dragen? Hoe ver je ook gaat, hoe hoog en hoe diep? Open je ogen en adem uit.

Ik wens je een dag vol fijne verrassingen toe.

 

14 december. Een plaats waar je welkom bent. Waar je graag gezien wordt. De plaats die je thuis mag noemen, of waar je je thuis voelt. Ik wens iedereen een plaats die zo voelt. Vertrouwd. Veilig. Warm. Waar een glimlach op je wacht. Waar naar je wordt uitgekeken.

We naderen de langste nacht en de kortste dag. Het licht wordt opnieuw geboren,  om te groeien.

 

6 december. "Ik ben een blad op de stroom, ik weet mij gedragen". Gedragen door onze ouders, voorouders, onze geliefden toen-en-nu. Door vrienden en vreemden, bekenden en passanten. Elk woord, ieder gebaar heeft een betekenis voor wie we zijn en waar we heen gaan. Neem niets als vanzelfsprekend. Ieder mens maakt ieder moment weer de keuze, jou te dragen of niet.

 

4 december. Waarom ontken je jezelf? Of, in de zeldzame momenten dat je eerlijk durft te zijn tegen jezelf over wie en wat je bent en hoe je voelt, sta je toe dat je wordt ontkend? Wanneer komt het moment dat je een stap naar voren durft te zetten om je spirituele zelf te tonen? ik vraag het jou, zoals ik het mezelf heb gevraagd; een hele tijd geleden. Als je in de spiegel kijkt, ben je dan wie je wil zijn, alles wat je had moeten zijn en meer misschien nog: waar je alles bent wat je had kunnen zijn?

 

30 november. Integriteit. Het is een woord dat we niet dagelijks bezigen. En een concept dat we niet dagelijks toepassen. Persoonlijke integriteit. Het volgen van de eigen normen en principes, volgens een persoonlijke ethiek. Een besef van verantwoordelijkheid, verbondenheid, individualiteit en oprechtheid. Binnen groepen is het lastig ons gevoel van autonomie en souvereiniteit te bewaren. We willen deel uitmaken van het collectief maar onze persoonlijkheid, onze uniciteit niet verliezen. We willen bevestigd worden, maar voleen tegelijk die drang om ons af te zetten. Jezelf zijn. Het is een dilemma. We roepen het, "wees vooral jezelf", maar we willen vooral als de ander zijn. De ander die we bewonderen, vertrouwen, vereren, begeren. Die net is als wij. We zoeken naar onszelf in de spiegel van de ander. Integer. Betrokken. Waarachtig.

 

25 november. De dood nabij. Gedachten over leven en dood, stervensbegeleiding.

 

22 november. Zielsbewustzijn. Het woord dreef binnen in mijn gedachten. Het arriveerde vanmiddag op de eerste zonnestralen, na dagen van mist en nevel. Zielsbewustzijn en spirituele ontwikkeling. Zielsbewustwording. Wanneer je voor het eerst niet meer tegen je tranen hoeft te vechten, omdat ze je reinigen en louteren, schoonspoelen en leegbranden. Wanneer je eindelijk, eindelijk, beseft gezien worden en verwelkomd. Te weten dat je innerlijke beleving is wat jij bent. Dat je dat altijd al geweest bent. Bewogen, bevlogen. Een fonkelend licht in de chaos.

 

21 november. Het heden is een aaneenschakeling van gewaarwordingen. Wat ik denk, voel, ervaar. Wat ik droom en zie. Het rijpt, het groeit, het komt samen. Verbondenheid. Niet alleen met de mensen die je liefhebt, maar ook degenen die je niet dierbaar zijn. Degenen die je nog niet ontmoet hebt. Degenen die nog niet geboren zijn. Ieder bewustzijn draagt eenzelfde vonk. Wij delen in dezelfde bron. Onze reis, onze paden mogen anders zijn, onze oorsprong is dat niet. "We zullen elkaar altijd weer opnieuw ontmoeten."

 

16 november. Bezig met het schrijven van nieuwe stukken. Denken over leven. Ik heb plannen, wensen en verlangens. Ik droom. Ik droom de toekomst. Denken over dood. Ik droom het verleden en vervlecht dat met het heden.

 

14 november. Ik ben de vonk die de vlam voedt, zoals de vlam mij recht doet en vervolmaakt. Ik ben de vonk die de vlam compleet maakt, gelijk de vlam mijn bron is. De tweede levensles. In een droom kwam mijn ik me vertellen dat ik nu de tweede levensles heb ervaren en aanvaard. Het ik dat mij aanzet tot verandering. Een kracht, zoals liefde, die mij inspireert. Een wijsheid die waagt. Weten wanneer je moet zwijgen. Durven zwijgen. Durven loslaten.

 

10 november. Ik hoor dat er in Den Haag gesproken gaat worden over het recht op zelfbeschikking. Over het recht je leven als voltooid te beschouwen. Het recht om te leven en te sterven naar eigen inzicht en met overtuiging en verantwoordelijkheid je keuze te kunnen maken. Wie anders heeft het recht te bepalen of leven een last voor je is geworden? Ondraaglijk lijden kent vele vormen en uitzichtloosheid heeft vele stemmen. Mijn lot, mijn keuze. Leven is heilig. Leven moet gekoesterd worden. Maar ieder heeft het recht dit in te vullen voor zichzelf.

 

7 november. Ik sluit mijn oren voor het geroezemoes van de wereld. Ik filter de geluiden en probeer de essentie van elke boodschap te vatten. Soms zijn het niet de woorden, maar juist het ongezegde waar we ons bewust van moeten zijn. In elke vraag is een bede om gehoord te worden, begrepen te worden, gezien te worden. Ik ben de getuige van jouw leven. Wij zijn verbonden. Ik glimlach naar de fluistering in je ogen. Wees gezegend.

 

2 november. Liefde is een staat van bewustzijn. Je kunt het niet vatten, omvatten of bevatten. Liefde doorstroomt je en voedt je. Draagt je en laaft je. Liefde laaft zich aan jou en laat zich dragen. De stroom is oneindig en immer in beweging. Liefde is soms strikt persoonlijk en soms zuiver kosmisch bewustzijn. Stervensbegeleiding heeft alles te maken met liefde. Onvoorwaardelijke liefde voor de mens, de ander die wij zelf zijn.

 

31 oktober. Samhain. Werp vandaag de runen of trek een kaart voor jezelf, om na te denken over de toekomst. Wanneer je vorig jaar een rune geworpen hebt of een kaart getrokken, is dit het moment van inzicht. Onze voorouders wisten dat vanaf nu de winter onze huizen zal bezoeken. Het is een goed moment om je voor te bereiden op duisternis en stilte. De kringloop van het leven en de seizoenen. De wind is gedraaid en de sluier tussen de werelden wappert. Houd ze in ere en gedenk ze in liefde en vreugde, degenen die gestorven zijn. De herinnering overbrugt tijd en ruimte. Liefde gaat nooit verloren.

 

29 oktober. "Stem je ziel af op de Melkweg, het is tijd". Ik zit in de bus op de A12, richting Utrecht. Een omleiding, want eigenlijk moet ik via Gouda met de trein. Het is vroeg in de ochtend, mist trekt op boven de velden langs de snelweg. "De Melkweg?". Daar heb ik geen bestemming. Ik ben niet met de Melkweg bezig. Het universum, de kosmos, of de wereld om me heen. Moeder Aarde of de Oceaan van Energie..: ja. Maar de melkweg is niet mijn 'ding'. Het is 29 oktober 2011. Ik ben op weg naar college.

 

27 oktober. Er is een stilte in mij. Een stilte die samenhangt met het seizoen, de komst van de winter, de toegang tussen de werelden.

 

23 oktober. Wat weten we werkelijk van de mensen om ons heen. Van de buurman, de jongen die jou iedere dag passeert op de galerij, de oudere dame die staat te wachten bij dezelfde bushalte als jij. Gezichten komen en gaan, in je herinnering. Mensen komen en gaan in je leven. Soms is het afscheid bitter en soms is het onopgemerkt. Moge je vandaag begroet worden door oude vrienden en nieuwe. En wees het baken dat licht uitstraalt.

 

17 oktober. Mensen helpen, begeleiden. In hun streven, op hun weg. Naar een nieuwe toekomst of een ander pad. Kruispunten helpt oversteken. Het gaat er niet altijd om dat je het juiste of goede antwoord geeft. Maar dat de ander mag vertrouwen dat jij luistert. Dat hij zijn vragen kan stellen. In het leven, het kader van tijd en ruimte dat wij onszelf hebben opgelegd, de uitdagingen die we tegenkomen, is durven geloven in liefde en verbondenheid een bron van vreugde. Ik houd me bezig met stervensbegeleiding. Ik zie vooral daden van hoop. Hoop voor ons allemaal.

 

10 oktober. Grappig, hoe je hoofd soms letterlijk snakt naar rust. Alsof alle denken en alle impulsen even teveel worden. Ik vind mijn grootste voldoening in de dingen die mijn handen dan kunnen doen. Koken bijvoorbeeld. De simpele vreugde van voorbereiding, preparatie. Terwijl mijn handen hakken, schillen, snijden, roeren en mengen, komen mijn gedachten tot verstilling. Het plezier van de kleuren en geuren in de keuken streelt mijn zintuigen. Wie zegt er dat er geen spirituele verheffing zit in de dagelijkse bezigheden?

 

5 oktober. Eindelijk! De herfst is gearriveerd. De wind rammelt aan de ramen en hoog boven mij jagen donkere wolkenpartijen voorbij. Regenvlagen en mistflarden, extra dekens op bed. Ik kan zo uitkijken naar de herfst en de winter.

 

3 oktober. Het dagelijkse zijn, in het hier en nu. De dingen van alledag. Je brengt de kinderen naar school, doet de was. Haalt de boodschappen en bereidt het avondeten voor. Je denkt na, over leven en dood. Afgelopen zaterdag naar college geweest. Sterven is van alle tijden en alle plaatsen. Rouwen is een gevoel dat nooit went, maar wel bekend is. Ik rouw om het verlies van onschuld, de omhelzing van angst. Ik rouw om kinderen voor wie pijn een constante metgezel is en wiens bestaan wordt bepaald door de wetenschap. ik rouw om ouders die zich vastklampen aan het verleden, omdat de toekomst onzeker is. Ik rouw om degenen en met degenen die hoop overschaduwd zien door verdriet en die de wil om te leven langzaam loslaten en de wens om te sterven omarmen. Ik steek een lichtje aan voor de vreugde van weerzien en nieuwe morgens.

 

30 september. De herfst leent zich bij uitstek voor verinnerlijken. Afscheid nemen zonder dralend om te zien. Stralende gouden glans over het leven, als een licht dat nooit doven kan, maar wel zacht verstilt; muziek die nooit ophoudt. Ik kijk naar buiten en zie de zon. Ik voel de hitte van nazomer op mijn huid. Mensen op straat, blij verrast om deze onverwachte meevaller. Jij en ik, we weten dat alles een reden heeft. Het geheugen van mensen is kort en selectief. Maar voor nu, met de zon, de blije mensen en het vooruitzicht van een weekend zorgeloos genieten is de geest van de donkere seizoenen nog ver weg.

26 september. Geschiedenis. Iedere persoon heeft een schat aan ervaringen, wijsheid, kennis. Een rijk gevoelsleven. Het leven van een ander te mogen bezoeken, is een intieme en ontroerende ervaring. Het beroeren van iemands historie. Verleden in je handen mogen houden. Kostbaarheden. Het leven ontvouwt zich, op de zolder van iemands huis.

 

22 september. Ik zie de eenzaamheid om me heen, mensen die zich afgesneden voelen, een uitzondering. Buitenstaanders. We willen allemaal zo graag een individu zijn. Met een persoonlijke identiteit. Een uniek en glorieus wezen. En tegelijkertijd, zijn we bang alleen te staan. Op te vallen. Door de mand te vallen.

We willen allemaal een geliefde hebben en geliefd worden. En terwijl we ons vastklampen, vergeten we onszelf. We verliezen onszelf in de ander. We ontlenen onze identiteit aan de groepen waar we toe behoren, de geliefde die ons vergezelt, de kring waarin we ons begeven. Ontleen niet de waarheid over jezelf aan de wereld. Waarheid is wat jij voelt. Waarheid ben jijzelf, in al je innerlijke roerselen.

 

19 september. De herfst dient zich aan, in het goud van bladeren en de mistige ochtendzon. Ik hoor de ganzen roepen, onderweg, op weg. Het is een opgewonden geluid, opgetogen. Het is verlangen, maar ook weemoed. De herfst is ruikbaar en voelbaar in de vochtige lucht die opstijgt van de volle grond. De bladeren, getekend, vormen patronen op het trottoir, nat. Het verhaal van verval. Van afscheid, naderend einde. En tegelijk van verdieping, vol levenslust en drang. De belofte van nieuwe tijden, met nieuwe schoonheid. De ganzen zijn voor mij altijd weer, de ontroerende boodschappers van het leven zelf. "We gaan, we vliegen. De zon op onze vleugels. We dragen vernieuwing met ons mee. Kijk naar ons uit, weet dat wij weer zullen keren. Met de zon op onze vleugels. We komen weer terug". Alles is veranderlijk. En toch, is alles hetzelfde. De stemmen veranderen, de muziek blijft.

De herfst is hier. De ganzen roepen. Ik zie het Leven, met mijn ogen dicht.

 

13 september. Bij tijd en wijle is mijn computer het niet eens met stukken die ik schrijf. Dan verdwijnt de tekst ineens volledig en kan nergens meer achterhaald worden. Of net voor het opslaan en uploaden wordt de verbinding met de server op miraculeuze wijze verstoord. Dat gebeurde gisteren weer, tot twee maal toe. Meestal kan ik de teksten dan wel reproduceren, al missen ze de eerste passie en bevlogenheid. Maar nu kon ik met geen mogelijkheid meer de toon vinden of zelfs maar bij benadering de woorden om het onderwerp in te vatten. Recht op leven was de issue. Wat is recht? Wie bepaalt dat? Wie schenkt het ? Aan wie is het oordeel? Het laatste woord is er nog niet over gedacht. Laat staan gesproken. Of..in mijn geval..: geschreven.

 

8 september. Wat is de dood toch een lastig onderwerp van gesprek. Tenminste, wanneer het gaat om de innerlijke beleving, de spirituele en emotionele kant. Dood op televisie, in de krant en op internet is toch een heel ander concept dan het "er niet meer zijn" van iemand die we persoonlijk kennen.

4 september. Mystiek. Het begrip wordt veelvuldig gebruikt, om aan te duiden dat iets geheimzinnig is, verborgen kennis of diepe wijsheid bevat. In ieder geval niet alledaags en niet gemeengoed. In de religie is het de aanduiding van een reiken naar het goddelijke. Een streven naar eenheid, beschouwing, inzicht.  De verwantschap met spiritualiteit is duidelijk aanwezig. Wat is goddelijk ? wanneer is iets goddelijk? Zijn wij niet allemaal, een voor een, reflecties van het goddelijke? Vervuld van licht? Verlangend thuis te komen?

 

 29 augustus. Spiritualiteit. Het proces van bewustwording van de onsterfelijke ziel. De verbondenheid over generaties, culturen, geloof, ras, ruimte en tijd heen. Het begrip dat de innerlijke beleving altijd en overal is waar jij bent. Omdat jij jij bent. Een individu. Een mens. Een ziel. Een vonk die nooit gedoofd zal worden. Een stem die prachtig klinkt, maar het best tot haar recht komt in de tijdloze zang van het Leven. Manen, sterren en planeten. Dieren, bomen, bloemen, mensen. Het ritme van het tij, de warmte van het zonnevuur. De groeikracht van de aarde en het dansen van de wind. De hartslag van de kosmos is in jou. In mij. In ons allemaal. Ben je afgedwaald? Verloren? Eenzaam? Huil niet. Treur niet. Wees niet bang. We zijn meer hetzelfde dan we ooit verschillend zullen zijn.

 

26 augustus. Weer een week verstreken. Het lijkt soms of de tijd versnelt als wij verouderen. Als je jong bent is tijd een ander begrip dan wanneer je ouder wordt. Uren, dagen, weken. Wat gaan ze rap. Genietend van ieder moment. Proberen de momenten te laten voortduren. De mensen waar je van houdt dichtbij te houden en te laten weten dat je ze koestert. De momenten koesteren. Herinneringen worden vandaag geboren. De weemoedige glimlach van straks is nu in de maak.

Heb lief. Wees waakzaam. Leef bewust. Sta open en houd niets achter. Deel jezelf. Reik uit in vreugde en weet je gedragen.

 

22 augustus. De herfst lijkt weer ver weg vandaag. Ik zit in het zonnetje, met blote voeten en genietend van de wind, uitkijkend over de toppen van bomen. Een beker koffie naast me op het bankje. We stevenen af op eind augustus. Er zijn veranderingen onderweg, vernieuwing. De herfst wacht nog even, maar zal komen. De winter komt ook. Ieder seizoen opniuew, verwonder ik me over de diepgang en intensiteit van kleuren en geuren, sensaties en verlangens die horen bij de wisseling van de seizoenen. Geboorte, groei, bloei, verwelking, verval en dood. Er is een schoonheid en serene rust in ieder moment, mits je jezelf toestaat er bij stil te staan, het te verinnerlijken, het te beleven en het weer uit te ademen.

Die momenten, die plaats en ruimte die je voor jezelf durft op te eisen, brengen rijkdom en vreugde. Het zijn de bewustwordingen van mijn onsterfelijkheid. Mijn verbondenheid.

 

18 augustus. Het vakantiegevoel is nog steeds niet weg. Ik hoef mijn ogen maar te sluiten om de rust en simpele schoonheid van de afgelopen weken terug te halen. Het ontspannen gevoel van weer een dag samen onder de zon. Er staat ons nu van alles te wachten: drukte op het werk, besprekingen inzake een huis, wellicht een verbouwing en verhuizing, studie. De gedachte aan de mensen om me heen, de website, het schrijfwerk. En door dat alles heen, dat gevoel dat het Leven me doorstroomt. Licht en klank. Kracht en liefde. Vreugde en waarheid.

 

15 augustus. Terug van vakantie! En met een nieuwe waarheid. Liefde bindt ons, aan deze wereld, aan het leven, aan het nu. De banden van liefde geven zachte rukjes aan het koord dat ons met de kosmos verbindt. Het voorkomt dat we afdrijven van hier en nu.

 

26 juli. Waar kom jij vandaan? Wat brengt jou hier en wat drijft jou? Wat breng je mee en wat liet je achter? Je kunt niet groeien zonder voeding en grond. Richt je blik naar binnen en volg je wortels tot het begin. Waar ben jij begonnen? Waar eindig jij en waar begint de wereld om je heen?

 

25 juli. Zoveel verdriet en eenzaamheid is er op de wereld. In Noorwegen brengt een daad van geweld mensen samen. Waarom luisteren we zo zelden naar onze eigen innerlijke gids? Als een uitbarsting van haat en respectloosheid, zoveel los kan maken in zo'n korte tijd; wat zullen aanhoudend begrip en compassie dan niet teweeg kunnen brengen? Soms heb ik het idee dat wij alleen de schokgolven zien, maar de oceaan erachter uit het oog verliezen.

 

 23 juli. Ik ben me bewust van mijn individualiteit. Het is dat wat me verbindt met de wereld om me heen. Net als iedereen, ben ik op reis en noem het "mijn" reis. Terwijl ik besef, terwijl ik weet en voel en ervaar dat het enige dat "mijn" is, de keuzes zijn die ik maak. De reis voert me over paden, brengt me naar plaatsen en voert me tot mensen die zijn zoals ik. Zonder uitzondering. Je ziet er anders uit, de goden die je aanroept heten anders. Je loopt anders, in tempo en houding, en je ziet wellicht andere dingen langs de kant van de weg. Maar wil jij niet precies hetzelfde als ik wil? Droom jij niet ook van vervulling, welvaart, welbehagen. De zon op je gezicht, de wind in je haar. De weg onder je voeten, de stromende beek volgend. Bloemen die geurig bloesemen, vogels die voor je zingen. De schaterlach van een kind, de warme blik van een ouder, de streling van je geliefde. Respect, aandacht, warmte. Wat ons allemaal bindt, is zoveel meer dan wat ons onderscheidt van elkaar.

 

21 juli. Van gedachten wisselen, met verschillende mensen en vanuit diverse invalshoeken. Te doen waar ik voor gekomen ben, in dit leven en al mijn levens; op het kruispunt te staan. Zichtbaar, voelbaar, aanraakbaar. Niet als wegwijzer of stoplicht. Maar als markeerpunt. Een spiegel voor de toevallige passant, een venster voor de zoeker. Geluk is samenkomen. Thuiskomen op een plaats en tijd die goed voelt, waarachtig, oprecht. Vertrouwen op je eigen kracht, je eigen tempo kiezen.

 

17 juli. Er zijn. In waarheid. Zonder besef van verleden, zonder bewust zijn van toekomst. Geen ballast, geen zonden, geen schuld, geen vergeving. Want er valt niets te vergeven. We zijn verbonden. "Wat je één medemens doet, zo doe je dat mij", herinner ik me weer. Wat ik iemand doe, doe ik mezelf ook. Het mooie zowel als het nare, de vreugde en in gelijke mate het verdriet. Ik sprak een man die zichzelf is kwijtgeraakt. Hij denkt te weten waar, maar wil niet terug om zichzelf op te rapen en thuis te brengen. Dat is niet hetzelfde als "er zijn in het hier en nu". Maar dat is mijn waarheid.

 

15 juli. Het stationsplein ligt bezaaid met kapotte en verfromfraaide paraplu's. De oogst van een dag en nacht zomerstorm. Het regende zo hard en zo lang, dat niet alleen het land is opgefleurd en doordrenkt, maar ook de wegen groen lijken te zien. De kolonie kauwen naast ons huis was verrukt en uitgelaten. Hun kreten vulden de vroege ochtend. Ik stond stil om kijken hoe ze rondhupten en elkaar begroetten.

Wat maakt mensen toch zo gehaast en onverschillig voor alles behalve hun eigen welbevinden?

 

14 juli. Afgelopen nacht om kwart voor 1 brandde een fakkel op ons balkon. Mijn lief wekte me. Brandende kaarsen, fles Tokaj. Jouw beeltenis. De ogen van mijn geliefde flonkerend. De geur van rozen en wierook. Klaprozen fier in de wind. Een wapperende vlam voor een vrouw wiens levenslust, warmte en wijsheid mij nog steeds tot voorbeeld zijn. Ik glimlach naar je. Ik hef het glas op jou. Wij houden je dichtbij.

 

11 juli. Te onderwijzen en begeleiden, met liefde en in vreugde kan alleen waar zijn als er respect, vertrouwen en eer is in de samenkomst van zielen en geesten. Het is een nalatenschap. Niet slechts van mij naar jou, of van jou naar anderen. To teach and accompany, with love and in joy can only be true if there is respect, trust and honour in the joining of spirits and minds. It is a legacy. Not just mine, nor will it be yours alone.

Deze zinnen hoorde ik bij het wakkerworden. Ik vergat ze bijna, als een zacht gemompel op de achtergrond. Zoals eerder, werd de stem luider naarmate de dag vorderde en ik wakkerder werd. Mijn dag vandaag was vol luide muziek, hard meezingen, bewegen, dansen, dingen doen. Ik denk dat ik de stem wilde overstemmen, omdat het in me opnemen ervan, een teken is. Een fluistering van het universum. Een roep.

 

 7 juli. Het hart heeft een eigen getijde. Waar de ziel zich altijd bewust blijft en is van liefde, harmonie, verbondenheid. Ik zie om me heen mensen die geworden zijn wat ze nooit hebben willen gewild en gekomen zijn waar ze nooit aan gedacht hebben. Leven dat langzaamaan vervaagd is, keuzes die abrupte veranderingen voorspelden. In de turbulentie van alledag en het soms overweldigende van de wereld, is de blik van mijn lief mijn baken.

 

6 juli. Ik steek een kaarsje aan, in gedachten. Het vonkje wordt een kalme vlam en straalt, zacht en vriendelijk. Het is voor jou. Het is voor degene die een hand op de schouder gebruiken kan, een steun in de rug. Een kus op de wang of een arm om je heen. Voor wie leeft in spanning en onrust, in verdriet of rouw. Voor wie verkeert in onzekerheid, voor wie zich machteloos voelt. Moge dit licht en deze warmte een omhelzing zijn.

 

4 juli. Amerika viert Independence Day. Met feesten, concerten, vuurwerk. Een vrouw in Amerika bereidt zich voor op een dag vol picknick, vrienden en vrolijkheid. Aan de andere kant van de wereld rouwt een Franse vrouw om haar zus. Ik voel het kruispunt. Beide komen samen in mijn hoofd en hart, beide vrouwen, beide levens. Dit is verbondenheid, de liefde en energie doorsturen en aanwenden. Alles is verbonden. Het is een keuze dit bewust te willen ervaren en hun levens mijn waarheid te maken.

 

1 juli. De wereld is een plaats vol wonderen. Van de bliksem en de regenboog, tot de zwerm kauwen die zich van het dak van de flat afstorten als een waterval vol vleugels en beweging en voor mijn balkon in een steile klim de toppen van de bomen bereiken. Het geluid van een houten gong en het ruisen van de bomen. Roze luchten en ochtendzon. De glimlach van mijn lief. De geur van wilde rozen en thijm. Mijn wereld is een plaats vol schoonheid en vreugde, zelfs in de momenten van verdriet en onrust. Vooral in de momenten van verdriet en onrust, omdat licht pas waarlijk zichtbaar wordt, als duisternis zich ernaast aftekent.

 

27 juni. The heart knows the difference, between seeking and finding. We discover ourselves as we set out to look for others like us, longing to belong. Wanting to come home at last, be at home. We may search our soul for our Gods, but we will not know if, when and where we found the divine; if we do not look at the self first.

 

22 juni. Waarom zoeken we? En als we het gevonden denken te hebben, waarom geeft het dan niet de voldoening die we hadden verwacht? Wanneer is het ooit wat we hadden gedacht? Het orakel zegt: we zoeken allemaal. En uiteindelijk ontdekken we allemaal dat we onszelf zoeken.

 

19 juni. Wat doe jij om van je leven een geschenk te maken? Ieder gebaar dat je maakt, elke keer dat je uitreikt in liefde en oprechtheid, is het een bewuste keus? We staan voor het moment van evenwicht: dag en nacht in balans. De zomer biedt zich aan, vooralsnog in sluiers van regen en grijze wolken. Laat je de seizoenen voorbijgaan, de wisselingen onopgemerkt. Of leef je bewust? En in die bewustheid is daar plaats voor vreugde, intensiteit? Vandaag is een goede dag om je dat af te vragen. Nog 2 dagen tot Midzomer. En vaderdag vandaag! De dag om je vader te eren, het respect te tonen en de liefde die je voor hem koestert. Na te denken over het geschenk dat hij is geweest in jouw leven, of nog is. Zoals de mijne dat is. Papa, bedankt dat je er bent. Bedankt voor je onaflatende vertrouwen in mij, je warme liefde, je zorg en de glimlach op het gezicht van mijn andere geliefden.

 

15 juni. Morgen is een belofte aan onszelf. "Morgen" is ook ons excuus voor de dingen die we niet durven onderkennen of toegeven. Voor de dingen die we niet echt willen of niet aandurven.  Vandaag telt dus dubbel. 'Morgen is alles anders, morgen is alles nieuw'. Maar geloven we dat zelf ook echt? We sluiten onze ogen, laten vandaag voorbijgaan en dan: hocuspocus! zonder enige inzet, energie, moeite of aanzet, is onze wereld anders?

Ik bind wens en wil tesamen........en houd mijn ogen open. Wijdopen.

 

14 juni. We easily loose ourselves in our relationships, yet struggle to be free. Not from love, or the bonds love bring about, but free of the strains that withhold us from fullfilling our purpose, our deepest and most inner longings. We tend to attend to other persons needs much better, then to our own, don't we?

 

13 juni. We zien de refelectie van ons innerlijke universum in alles om ons heen. De vlam van het leven brand helder in ons, we zien er de weerschijn van in de ogen van degenen die ons liefhebben.

 

10 juni. Een verandering wordt altijd ingeluid. Door een eerdere verandering. Al beseffen we dat pas wanneer we bewust terugkijken. De ene verandering legt altijd de grondslag voor de verandering die erop volgt. We ervaren het niet altijd in het nu. Veranderingen gaan soms vloeiend, momenten verglijden, gebeurtenissen volgen elkaar zonder noemenswaardige aanleidingen. Niet elke verandering is een schok of een ingrijpende vernieuwing. Niet elke vernieuwing is een verbetering van het oude. Soms is een vernieuwing een volledig nieuw pad. Dat je niet eerder opgemerkt hebt. Wat is er dan veranderd dat je het pad nu ziet? Een verandering heeft pas echt gevolg, wanneer jij deze bewust ervaart. 

 

7 juni. Keuzes gemaakt in vrijheid. Wanneer is dat werkelijk zo? Wij zijn nooit helemaal vrij van vooroordelen, aannames, banden, betrekkingen, angsten of verlangens. Wij kiezen in vreugde, kiezen uit liefde, kiezen voor waarheid. Wij laten ons beperken in mogelijkheden hoor ik zeggen. We kiezen in onzekerheid, om gewin, naar beste weten. Onze wereld wordt bepaald door de mogelijkheden die wij onszelf willen schenken. Hoe vrij ben je? Wanneer kies je? En waar laat je je door leiden? Zijn het vreugde of liefde die je keuzes sturen?

Een oosterse filosoof zei eens dat ware vrijheid betekent dat je niet hoeft te kiezen, het leven schenkt zichzelf in jou uit. Er is dan geen verlangen naar het maken van een keuze. Ik denk erover na. En jij?

 

5 juni. Mijn college-inschrijving is bevestigd. In september zal een nieuwe fase verder vorm krijgen. Ondertussen zijn de plannen voor een huis ook weer actueel. Ik bepaal de toekomst nu, vandaag, hier. Elke dag weer. Ik kies mijn toekomst elke dag opnieuw.

 

31 mei. Een vriendin schrijft me dat 'een succesvolle relatie inhoudt dat je het dagelijkse leven organiseert om de dromen die je samen deelt te voeden en laten groeien'. Ze leest soms boeken over de kunst van het gelukkig leven, hoe je als een ware "manager'' je leven van alledag en je persoonlijke wensen op een lijn kunt brengen. Mensen vinden haar chaotisch, druk, aanwezig. Ze voelt zich soms miskend, schuldig dat ze daar teleurgesteld over raakt en onderbouwt haar zelfbeeld met de suggesties, interpretaties en gedachten van anderen die ze hoger acht dan zichzelf. Sommigen van ons denken dat de waarheid buiten onszelf beter doordacht en sociaal meer acceptabel is, dan die van onszelf.

 

26 mei. Levensvragen. Vragen over zinvol, spiritueel leven. Over zinvol, spiritueel sterven. Maar ook en vooral over jou. Over jouw ik en jouw mij. Nadenken, vragen, reflecteren over wie je bent, wat je dromen en verlangens zijn. Invoelen waar de pijn ons brengen kan, welke ervaringen ons wijsheid kunnen geven en inzicht bieden. Zinvol, spiritueel groeien in een volwaardig bestaan, dat aan al onze behoeften voldoet. Levensvragen gaan over ik, wij, zij, familie, vrienden, collega's, bekenden en onbekenden. Alles is verbonden. Alles maakt deel uit van de waarheid. Alles is een toevoeging aan de waarheid die in je ontwaakt is en groeit.

 

23 mei. Wensen. Dromen. Verlangen. Willen. De moed van mensen om hun droom te verwezenlijken, hun eigen pad te bewandelen. Van het moment dat een wens zich openbaart, ontvouwt het universum binnen in je zich en ontwaakt. Ik doe een beroep op de kracht van creatie, van passie, van inzet. Ik bind wens en wil tesamen. Ik kan kiezen. Wie wil ik zijn? Iemand die dingen gebeurt? Of iemand die dingen laat gebeuren? Ben ik zoeker, of wil ik vinder zijn? Ik laat me inspireren door de muziek en het dansen van de bomen in de wind. Door het licht en de warmte van de zon. Wat inspireert, vervoert en vervult jou?

Hervind een deel van jezelf, dat niet kwijt was of verloren.

 

20 mei. "Geloof is de scheppingskracht waarover alle mensen beschikken, en dat heeft niets met religie van doen". Sinds ik het heb zien staan, heeft het me niet helemaal losgelaten. Het lezen maakte iets wakker in mijn herinnering, een vonkje ontsprong en sindsdien is er een klein vlammetje aan het branden. In mijn geest rangschikte ik de woorden, het begrip, het concept, het gevoel erachter en de diepere betekenis. Ik benoem voor mijzelf de krachten die ons aanzetten tot veranderen, die ons inspireren ons diepste zelf waar te maken, onze dromen te realiseren en de huidige waarheid te ontstijgen. Soms hebben we een fluistering nodig vanuit het universum, om de stilte te vullen die geen vacuum is, noch een ontbreken van geluid.

 

17 mei. Ik ben me bewust van de eenvoud van mijn bestaan, de factor die het ingewikkeld maakt, beheers ik zelf. Ben ik zelf.

Er is geen ruimte voor onrust in een serene leegte. Een kalme zeespiegel reflecteert de nachthemel en haar sterren.

 

14 mei. Waarom? Het staat groot bij ons op de muur boven de tafel. De eerste vraag die we stellen, die een kind steeds opnieuw stelt. Het is de vraag die ons bezighoudt bij alles wat ons overkomt en alles wat we meemaken. We stellen hem zelden aan onszelf, bij alles wat wij doen. Vandaag heb ik me aangemeld voor een studie. Omdat ik niet wil ophouden mezelf die vraag te stellen en ...nog iets meer. Omdat ik een antwoord wil zijn.

To my friend, so very far away and yet so dear; I will keep you close to my heart.

10 mei. Het leven is prachtig, als we het willen maar willen zien. Zodra we lang genoeg stil staan om de gebeurtenissen en ontmoetingen te ervaren. De magie van het moment te pakken en in te drinken. Tijd gaat even snel, of we deze nu goed gebruiken of niet. Neem vandaag de tijd voor jezelf. Ga staan, maak je lang, adem in, strek je armen uit en gooi je hoofd achterover. Roep het, fluister het, schreeuw het of zing het: "Vandaag is mijn dag"!

 

9 mei. Gedrag. Het geheel aan waarden, normen, emotie en intellect dat vorm krijgt in wat we naar buiten brengen. Soms vertonen we aangepast, sociaal gewenst gedrag. Ook dat ontspruit ergens aan. Ons gedrag hoeft niet noodzakelijkerwijs een weerspiegeling te zijn van onze innerlijke beleving.

Sommig gedrag is volstrekt onaanvaardbaar, altijd, in alle opzichten ongeacht de maatschappij waarin je leeft. Kinderen horen niet bang te zijn voor hun ouders, vrouwen niet voor mannen. Dieren horen niet gedachteloos te worden afgeslacht en bomen niet simpelweg gerooid omdat iemand ze niet mooi vindt passen in het landschap.

 

 8 mei. Moederdag. Een dag waarop het moederschap beloond wordt door degenen die het ervaren. Het klinkt gek, commercieel vergezocht; toch is het een goed initiatief. We vergeten zo snel en makkelijk, nemen het als vanzelfsprekend, wie ons dagelijks omringt met liefde, aandacht en zorg. Wie onze tranen droogt, onze pijntjes wegkust. Die koestert, inspireert en liefheeft. Is moederschap een biologisch gevoel? Een fysieke gebeurtenis? Met zekerheid in ieder geval een universele intentie. Wie jij ook bent, wanneer je dit ook leest: sta even stil bij de vrouw die je gedragen heeft in lichaam, ziel, hart en geest.

 

5 mei. Wat ons gebeurt is altijd een gevolg van een eerdere gebeurtenis. Wat je de gebeurtenis met je laat doen is iets heel anders. Elke dag opnieuw maken we keuzes en elke keuze is een moment van plaatsbepaling. Waar ben ik, wil ik hier zijn, waar wil ik nu naar toe. Waar wil ik morgen zijn. Het hoe is dan slechts een formaliteit. Bepalen wat we willen, uitdragen wat we willen. Zijn wie je wilt zijn, waar je dat wilt zijn. Op Bevrijdingsdag is dat een gedachte die sarcastisch lijkt. Hebben we altijd keuze? Er zijn plaatsen en tijden dat we niet kiezen, niet durven kiezen of niet kunnen kiezen. Oorlog is zo'n plaats en tijd. Dat maakt keuze een voorrecht. Ik kies iedere dag opnieuw; kleine daden, kleine gebeurtenissen. Wat kies jij vandaag te laten gebeuren?

 

2 mei. Het is de dag dat mijn moeder 69 zou zijn geworden. Een dag waarop ze, net als altijd, geglimlacht zou hebben met die pretlichtjes in haar blauwe ogen. En met zelfspot gemopperd zou hebben op zichzelf, omdat ze een verjaardag nog steeds zag als een dag vol wonderen en verrassing. Als een klein meisje dat haar nieuwe feestjurk aanwil en traktaties gaat uitdelen. Dansend op haar nieuwe schoenen en met linten in haar vlechten. Dat is het beeld van zichzelf dat mijn moeder nog steeds zag en koesterde. Ik zie die dansende ziel in de stralende glimlach van elke jarig meisje. Ongeacht de leeftijd. Van 4 jaar tot 70 jaar, in 1946 of 2011.

 

26 april. Hoe definieer je jezelf? Ben je wat anderen je noemen? Hoe anderen je zien? Of is dat enkel een weerspiegeling van jou in de spiegel van een ander? We zijn verschillende dingen en verschijnen in hart en geest van anderen op zovele verschillende wijzen. En ze zijn allemaal waar. Of een fractie waar, voor een fractie van een seconde. De enige waarheid die werkelijk is, is wat jij ziet als je in de spiegel kijkt naar jezelf. Wat je doet is niet wie je bent. Wat je bent is terug te vinden in wat je doet, hoe je dat doet. Het zegt niets over waarom. Wie ben jij? Wie wil jij zijn?

 

22 april. Niets in het leven is vreemd. Alles is waar en wonderbaarlijk. Ik verwonder me, dagelijks. Ik betreur en bejubel, ik leer en onderwijs, ik stuur mijn glimlach uit en wens dat die glimlach jou bereikt. Ik reik je een hand, maar ik maak niet de keuze voor jou om die hand te accepteren of weg te duwen. Dit is mijn weg, mijn waarheid; mijn liefde voor het leven en de dood. Mijn begrip voor de levenden en de doden. Ik heb mijn licht aan en de deuren open en bind wens en wil tesamen.

 

18 april. Geluk is een gevoel, geen absolute waarheid. Wat maakt jou gelukkig? Wanneer weet je dat je gelukkig bent? Denk er over na. Is dat het moment zelf, het nu? Of wanneer je terugkijkt op eerdere momenten? Waarmee vergelijk je geluk?

 

13 april. Door andere ogen kijken naar de wereld. Wanneer doen we dit echt? Wanneer leren we alles wat aangeleerd is niet meer als de enige waarheid te beschouwen? Sociaal gewenst gedrag. Maatschappelijke belangen. Politieke ideologie. De waarheid van vandaag is het nieuws van gisteren. Draai de kaleidoscoop en kijk dieper. De waarheid van gisteren is het nieuws van vandaag.

 

11 april. Zingeving. Religie. Spiritualiteit. Levensvragen. Hoe ga jij ermee om? Waar denk je aan en wat ontroert je, wat "bezielt" je en wanneer ben je er bewust van dat er 'meer' is. Dat je meer wenst. Meer nodig hebt. Of is het niet een kwestie van meer. Maar gaat het om 'anders'? Een nieuwe manier van kijken ontdekken en daardoor echt gaan zien. Nieuwe geluiden opvangen en daardoor bewust gaan luisteren? Wie ben je voor jezelf en wie wil je voor anderen zijn? Er is geen goed of fout antwoord op deze vragen. Er is alleen de gedachte achter de vraag en het gevoel in het antwoord.

 

8 april. Terugkijken is altijd een fractie, maar vooruitkijken een wereld aan nieuwe mogelijkheden. Als ik mijn ogen sluit zie ik flitsen van situaties en personen, gebeurtenissen en handelingen. Beelden, gevoelens. Ze doemen op, in fragmenten uit de mist van mijn herinneringen. Ah..zijn het wel herinneringen? Zijn het dingen die zijn geweest of dingen die nog gaan komen? Momenten die geweest hadden kunnen zijn of momenten die zich aan kunnen dienen? Mits we blijven luisteren naar onszelf. De fluisteringen van het universum zijn een echo van wat er binnen in ons ligt besloten.

 

3 april. Er zijn zoveel verschillende antwoorden op vragen als er mensen zijn. Ieder mens brengt een eigen verhaal mee, heeft zijn eigen waarheid...of zijn inzicht in wat waar is voor zijn of haar leven. Er zijn vragen waar we allemaal mee worstelen, die iedereen bezighouden, altijd waard blijven beantwoord te worden. Wij zijn met elkaar verbonden en wat ons samenbrengt is niet zo verschillend van wat ons gescheiden houdt of van elkaar onderscheidt.

Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde, is het niet voor onszelf dan wel voor onze kinderen. Welzijn, welvaart en welbehagen.

 

1 april. Gisteren sprak ik een man die in zijn leven veel beslissingen heeft genomen die hij niet betreurt, maar hem wel hebben gebracht waar hij niet wil zijn. Iemand die hij eigenlijk niet had willen worden. "Gedane zaken" zegt hij, met een armzwaai. Maar in zijn ogen is verdriet en gejaagdheid. Hij neemt de volle verantwoordelijkheid en kan soms lachen om de dwaasheid van zijn jongere ik. "Soort van". Een crimineel, met een klein hartje voor dieren en kinderen. Geweld en de herinneringen eraan, roekeloosheid en de restanten ervan; ze vormen zijn wereld. Iedere dag opnieuw. Als hij toen wist wat hij nu denkt te weten, had hij anders gekozen. Dat is een waarheid waarmee hij iedere dag wakker wordt. Ik glimlach naar hem en wens hem een dag vol zon en vrede toe.

 

27 maart. Ik ben begonnen in het boek van Marshall Rosenberg, over Geweldloze Communicatie. Boeiend, leerzaam en stof tot nadenken en discussie. Hoe we van uit het hart kunnen leren communiceren. Omdat de manier waarop wij woorden gebruiken, geweld kan oproepen. Niet alleen de woorden zelf met zorg kiezen dus, maar ook bewust zijn en blijven van wat er aan die woorden in onszelf ten grondslag ligt. "Deze wereld is wat wij er van hebben gemaakt", zegt de kleinzoon van Gandhi in het voorwoord. Ik zou zelf nog verder willen gaan dan dat. Wij hebben iedere dag de keuze en de mogelijkheid om de wereld te veranderen in hoe wij zelf willen zijn.

 

25 maart. Ben begonnen aan een stuk over het stellen van vragen. Geloof mij niet, maar betwijfel de gevestigde waarheid. Het geschreven woord, het gesproken woord. Blijf vragen stellen, aan iedereen en over alles. Neem nooit iets aan, maar onderzoek en proef, test en weeg af.

 

21 maart. Heb je vannacht de maan gezien? Van een warm intens ambergoud naar een parelmoerwit. En zo dichtbij, dat je haar haast kon aanraken. Een oranje wiel. We hebben Deuter erbij beluisterd, Garden of the Gods. Met de prachtige stem van Annette Cantor. Vanochtend stond het ijs op de ramen van de auto's. Nu schijnt de zon mijn kamer binnen. De seizoenen wisselen. De belofte wordt ingelost.

 

15 maart. De lente is gearriveerd. Ik voelde de warmte van de zon op mijn huid vandaag. Het wordt al licht in de vroege ochtend als ik van huis ga en het is nog licht als ik thuiskom. Ik wens jou, waar je ook bent en wat je ook doet, licht en warmte toe. En moge de belofte van een nieuw seizoen vrucht dragen in jouw toekomst.

 

14 maart. Kracht en evenwicht. Balans vinden, mijn middelpunt bepalen om een middelpunt te durven en kunnen zijn. Mijn waarheid is mijn werkelijkheid. Wens en wil tesamen gebonden om een ruimte en plaats te creeren die ruimte en plaats overstijgen. Vinden, versterken en bekrachtigen. Ik weet wie ik ben, wat ik ben, waar ik ben en wanneer ik ben. Weer een jaartje ouder, op weg iets wijzer te worden. Op weg. En wie bepaalt wat wijs is. Wanneer ben je dus wijzer? Ik groei, ervaar iedere dag opnieuw. Ik beleef elk moment en ben me bewust van plaats en ruimte.

 

9 maart. “Kinderen zijn leugenaars” hoor ik een moeder zeggen. Ik ben er stil van. Geschokt. Boude uitspraak. Harteloos bijna. “Leugenaars”. De dingen die kinderen zeggen en doen reflecteren hun gedachte- en gevoelswereld. Voor een kind, met de rijkdom aan fantasie, creativiteit, dromen, impulsen en emoties,  zijn de dingen die het zegt volstrekt logisch. Ze vloeien voort uit wat ze ervaren en hoe ze dit ervaren. Ze leggen  verbindingen die wij niet (meer) zien. Kinderen zijn geen leugenaars. Ze kunnen dromer zijn, of fantast. Dwepen met piraten en prinsessen. Praten met elfjes en bomen. Een kind moet in dingen kunnen geloven. Mogen geloven. Blij en vol vertrouwen zijn. Leren zichzelf te ontwikkelen, frank en vrij. Ze verdraaien noch verfraaien de waarheid. Zij hebben een eigen waarheid.

 

7 maart. De zon schijnt, het is fris en helder buiten. Ik heb de ramen openstaan om het stof van de winter weg te laten blazen. De radio hard aan. Mijn hart is licht en ik glimlach naar de wereld. Ik ruim de laatste restjes gisteren op en behoud wat ik mee wil dragen naar morgen. Ik trek de liefde van mijn geliefden om me heen en wikkel me in hun vreugde.

 

4 maart. Jezelf ontwikkelen vraagt om een deemoedige geest. Het besef dat je niet alles weet, niet alles beheerst en dat er nog een wereld buiten jezelf ligt die je ontdekken en verkennen moet, voor je er een innerlijke waarheid van kunt maken. Ik wil kennis vergaren om wijsheid te bereiken. Om haar te delen, mijzelf uit te dragen en deze wereld te voltooien.

 

2 maart. Er is een ondefinieerbaar gevoel van rust, in een oudere kerk. Een eigenheid die ons raakt, aanspreekt. Katholieken hebben een warme rijke achtergrond voor hun rituelen. De houten kerkbanken, hoewel zo oncomfortabel als maar kan zijn, de gebrandschilderde veelkleurige ramen, de geur van wierook. De vele nissen voor heiligen, waar een kaarsje aangestoken kan worden. Het Ave Maria. De symboliek.

Vandaag nam ik afscheid van een ouder, een vader. Niet de mijne, maar wel van iemand die mij dierbaar is. We zijn allemaal kind van iemand. Hoe oud ook, als je ouders overgaan ben je voor een ogenblik lang verbijsterd en lamgeslagen. Machteloos en toch berustend. Het was koud vandaag, maar wel zonnig. In de kerk stond de pastoor in een prachtig lilapaars gewaad, in een poel van zonlicht. Het gezang, de flakkerende kaarsen. Het was een prachtig, waardevol moment. Een tijd van bezinning. Van bewustwording.

Ik genoot ook van de ene lamp die tijdens de mis hoog in de nok van de kerk heen en weer ging zwaaien. Niet een klein beetje, maar fors. Een van de 8 lampen boven het altaargedeelte. Ik was niet de enige die het zag en een klein glimlachje had. Ga als je moet, blijf als je wilt. De doden zijn slechts een glimp van ons verwijderd.

 

28 februari. Ons begrip van tijdelijkheid en het ware doorgronden van sterfelijkheid ontstaat pas wanneer we geconfronteerd worden met veranderingen. De veranderingen die we zelf tot stand hebben gebracht. Ook de veranderingen die ons overkomen. We lijken machteloos te staan in het gebulder van de storm, maar vergeten dat we altijd en steeds weer meester zijn van ons leven. Wat ons gebeurt is maar een deel van wat we laten gebeuren en maar een fractie van wat we toestaan dat het met ons doet. Ik las ergens dat wat er ook gebeurt, je kunt kiezen te lopen als Buddha. Ik proef hierin : te kijken naar de dingen met het oog van Buddha. Of in mijn optiek: te kijken met je hart, te luisteren met je ziel. Want dat is mijn waarheid: wat er ook gebeurt, welke geruis er ook om me heen is; Mijn ziel luistert op haar eigen frequentie.

 

24 februari. De dood komt zacht en geruisloos, met een stille glimlach en een enkele traan. Voor hen die overgaan is de reis een wisseling van spoor, een afslag naar een nieuwe horizon. "Nieuwe avonturen" zei mijn moeder, 6 jaar geleden, met een fonkeling in haar ogen en een wijs lachje om haar mond. Voor degenen die achterblijven is er een einde, de avonturen worden ouder, de verhalen gedateerder. Het beeld groeit niet meer. Verdriet, puur en zuiver beslaat de vensters. Het zal even duren, tijd verkoelt en verzacht en wat blijft is het gevoel. Een leven vol herinneringen. Liefde is wat we achterlaten en liefde is wat we meenemen.

Goede reis!

 

23 februari. Toeval bestaat niet. Alles is verbonden. Door een losse opmerking en een onverwachte wending opnieuw op een spoor gezet dat mij een hele tijd geleden al enorm aantrok. Nu is de tijd gekomen om dit uit te diepen en te toetsen. "Maslow in aktie", zegt het orakel. Opnieuw komen paden samen. Zoals al eerder, zodra ik me richt op de website, cursus en het boek, stroomt energie vrijelijk en overvloedig.

 

22 februari. Wat brengt jou in vervoering? Wat roert je tot tranen en durf je daar aan toe te geven? Schoonheid en liefde zijn niets meer dan concepten, als het gevoel ze niet ervaart en jij ze niet toelaat in je hart en ziel en geest. Wat is jouw angst. Wat drijft jou? Is die angst je motor, of je rem? Waar put jij kracht en vreugde uit, als je geest moe is en je hart hongerig. Wie houdt je vast als de storm in je ziel aanwakkert?

 

19 februari. "Schoonheid is zichtbaar geworden liefde" schrijft Plato. Hij heeft nog heel veel meer te zeggen, zowel over liefde als over schoonheid. Schoonheid is een waarheid in alle dingen, levend en dood. Omdat wanneer wij liefde voelen, wij de schoonheid aanschouwen van alles om ons heen, in deze wereld en de andere. We voelen schoonheid. Het gaat ver voorbij aan onze zintuiglijke waarnemingen.

 

18 februari. Openhartigheid. Oprechtheid. Diepgang. Woorden die zo makkelijk over onze lippen komen, maar zo moeilijk uit te voeren zijn. Jezelf kwetsbaar opstellen, blootgeven. De naakte waarheid over jezelf, je gedachten, gevoelens, dromen, ambities en angsten. Delen. Hoe waardevol het is, om mensen te hebben waar dit goed bij voelt. Goed mee voelt. Gewoon mee voelt en toch zo bijzonder, elke keer weer. Vanochtend weerklonk er in mijn hoofd een vrolijk lied, ik werd er mee wakker. En onderweg naar werk, in de schommelende bus met zacht geroezemoes om me heen, kwamen deze woorden bij me op: De mensen die we ontmoeten, zijn een reflectie van wie wij kunnen zijn. De mensen die we ontmoeten, reflecteren waar we zijn.

 

15 februari. Je bent niet wat je doet. Ik hoorde het verhaal van een eenvoudig mens, met geen andere ambitie dan gelukkig te zijn en een fijn leven te hebben. Een man die simpel werk doet, maar in zijn vrije tijd de computers van Nasa versteld doet staan. Het deed me denken aan het verhaal van Good Will Hunting. Succesvol zijn is niet enkel zichtbare voldoening of een publieke uiting. Soms is geslaagd zijn in het leven niets anders dan gelukkig zijn met wie en wat je bent. Dan is wat je bent, niet wat je doet.

 

14 februari. Valentijn. Ik heb vanochtend een bos bloemen in ontvangst genomen voor mijn buurvrouw...zal ze leuk vinden. Dat ik haar Valentijnsboeket de hele dag in huis had staan! Heb je vandaag een Valentijnskaart gekregen? Of een lieve glimlach van een willekeurige voorbijganger? Koester het als een kostbaar geschenk. We willen allemaal geliefd zijn en bemind worden! Niet alleen vandaag..maar..hé: het is een vrolijk begin van de week!

 

12 februari. Het raakt me. Ik lees geen nieuws, omdat het me kwetst. Ik kijk geen nieuws omdat het me verdriet doet. Waarom noemen ze het nieuws? Het is nooit iets nieuws. Haat, angst, onverdraagzaamheid, hebzucht, lust, afgunst. De mensheid wordt er al eeuwen door gedreven. Op wereldniveau, op landniveau, op stamniveau. Niets nieuws onder de zon. Meer van hetzelfde. Tout a changé, mais tout a continue. It's the same old story. Alles ist anders, aber nichts hat sich geandert. Mensen kwetsen elkaar, ieder dag opnieuw om uiteenlopende redenen. Liefhebben is een recht, een voorrecht. Sommige mensen maken er een onrecht van. En toch...willen we allemaal dat er van ons gehouden wordt. Niemand wordt op een dag wakker, voorbereid en bereid om zich gehaat te maken, onbemind te weten, gevreesd te worden. Moeilijk te bedenken soms. We hebben allemaal onze redenen. Vraag jezelf af, of je nog steeds de juiste dingen doet om de goede redenen en de goede dingen zegt om de juiste redenen.

 

10 februari. Het is tijd. Tijd om los te laten. Tijd om om te zien met weemoed om wat is geweest en droefheid om wat niet heeft mogen zijn. En dan dat gevoel los te laten op een uitademing. Reiniging. Reinig je stallen, je huis, je tempel. Reinig de tempel van je geest.

 

7 februari. De zon schijnt. Het voelt of de lente in aantocht is. Imbolc is altijd een keerpunt voor mij. Ook dit jaar en in meer opzichten en op meerdere niveau's. Licht. Cirkels in cirkels. De duurzame macht van aarde, de onzichtbare macht van lucht. De transformerende macht van vuur, de onweerstaanbare macht van water. Net als liefde. De kracht van verandering is geworteld in vertrouwen. Gebouwd op rust.

 

31 januari. Wat betekent het voor jou? De wetenschap, de zekerheid dat onder de koude harde grond het zaad van morgen ligt en wacht op de wenteling van het rad? Wachtend,  maar zich daar niet van bewust is. Het weet niet dat het de belofte is voor de lente. Omdat het de natuurlijke gang is, het Leven. Het zaad weet niets van ontkiemen of seizoen. Het is een ademtocht verwijderd van groei. Een hartslag verwijderd van knop en bloesem. Ik verheug me op de langzame terugtocht van de winter. Soms lijkt het of ik de lente al kan ruiken, ik proef haar op mijn tong. Ik kijk uit naar de komst van de zon, het tere groen van ontluikend leven. Om mij heen is ook verlangen naar ontspringend leven. Maak je keuze in vreugde en uit liefde, de rest is bijzaak. Wijsheid is een gevolg, geen oorzaak. Maak het een recht, geen plicht.

 

28 januari. Het verleden beinvloedt ons. Zoals wij het heden beinvloeden. Verbonden zijn is niet alleen tastbaar. Het overstijgt tijd en plaats. Ik ben de verbinding tussen verleden en toekomst, mijn heden is de grond waar ik op sta en de lucht die ik inadem. Wie ik aanraak en die mij aanraakt. Waarheen ik ga en waar ik vandaankom. Het komt in mij samen, ligt in mij besloten.

Ook jij kunt dat. Doet dat. Onbewust. Halfbewust. Ongezien, ongekend, onbegrepen. Onzeker soms. Maar vertrouw er maar op. Op jezelf. Jij verbindt verleden en toekomst. Mens met mens, plaats met plaats.

 

25 januari. Wat kan een leven veranderen. Plotseling, in een oogwenk. Of juist langzaam, onafwendbaar. Er komt een moment dat je stilstaat en je ineens realiseert dat je -op een soms niet nader te benoemen plaats of een niet concreet aan te wijzen moment- een bocht bent omgegaan. Je uitzicht, je doel, het landschap. Veranderd. Totaal.

 

 23 januari. Ik luister naar Garden of the Gods, van Deuter. Wierook kringelt omhoog. In de turbulentie van alledag verstomt soms de stem van ons innerlijke weten, of vervaagt tot een schorre fluistering. Je kunt niet altijd sterk en onafhankelijk zijn, het kost energie om stil te blijven staan als de storm om je heen woedt en de wind je uit je evenwicht brengt. Het gebulder en geraas in je oren verwart en blokkeert je. Dan is het fijn te weten dat er een plaats is, waar de enige geluiden je eigen gedachten en emoties zijn. De stilte beheersen kun je enkel als je jezelf dat toestaat en durft lost te laten. Temple of Silence. Jijzelf.

 

21 januari. Wij definieren onszelf aan de vormen die we herkennen, patronen die we geleerd hebben en de namen die ons gegeven worden. Zo vaak is er een discrepantie tussen wie wij zelf weten te zijn en wie anderen denken dat we zijn. Het is die constante twijfel, die onrust brengt. Vertrouwen in jezelf. Durven vertrouwen op je innerlijke wijsheid. Wat zegt je gevoel?

Rust komt van binnennuit, niet van buitenaf. Het welt in je op en vult je. Het groeit in je, ook als je het nu nog niet ziet..  Imbolc.

 

19 januari. Vandaag een gesprek gehad met een collega, wiens vader net is overleden. Naast de scherpte van het gemis en het pure verdriet om het abrupte en onvermijdelijke van de dood, is er ook de verwondering en de dankbaarheid voor het leven dat samen geleefd is. Hoe dingen `toevallig` samenkwamen in die laatste paar dagen, stukjes op hun plaats vielen. Het zachte gouden randje om de laatste gesprekken. ´Had je die gesprekken anders gevoerd, die middag anders beleefd als je het geweten had` vroeg ik me af. Wanneer het antwoord een volmondig ´nee´ is, dan is de dood slechts een tot weerziens en geen vaarwel.

 

18 januari. Runes uitwerken. Beloftes van vorig jaar die ik hoognodig moet inlossen. Ik las ergens dat beloftes net als goede voornemens, wissels op de toekomst zijn.Goedbededoelde intenties.  Als je iets wilt doen, doe het dan. Doe het nu.

 

17 januari. Doelen. Plannen. Je hebt ze, je koestert ze. Maar soms `gebeurt het leven`.

Ik conformeer me aan de zaken van het dagelijkse; werk, maatschappij en wetgeving.

De afgelopen periode stond bij mij in het teken van meebuigen in de wind, meedrijven op de stroom. Je hebt je leven in eigen hand, maar er zijn altijd factoren waar je rekening mee dient te houden. Je kunt niet rechtsaf als daar ineens een muur is gebouwd.... Scherpgetande rotsen doemen op in de stroom. En je kunt niet alles voorzien.  Als het niet regent of onweert, neem je dan toch altijd een paraplu mee -voor de zekerheid-? Ik niet. Zelfs wanneer het al regent niet altijd! Mijn keuze.

Ik kies. Elke dag opnieuw. En als die keus me soms verdriet brengt, of pijn doet, dan is ook dat mijn recht. Mijn recht om te kiezen wat ik daarmee doe, hoe ik daarmee omga. Wie ik ben versus wie ik me laat zijn. Als ik anderen toesta de keuze voor mij te maken, niet uit liefde, maar uit angst. Niet uit vreugde maar uit woede. Wanneer ik anderen mijn reis laat bepalen, dan verlies ik mezelf.

 

11 januari. Ik merk aan mezelf dat ik groei naar de belofte van Imbolc. Er is iets op komst. Toekomst. Zonder enige aanwijsbare reden, maar in een plezierige onderstroom, laat ik mij drijven als een blad op het water. Ik draag mijn eigen gewicht, werp mijn eigen schaduw. Ik schreef net aan iemand: jij bepaalt zelf de toekomst. Jij maakt de keuze, elke dag, ieder moment zelf. Opnieuw en opnieuw. Er is geen beperking in keuze. Zie het als een mogelijkheid, een opening, een kans. Het is jouw weg. Jouw reis.

 

10 januari. Het bereiken van je droom ligt niet in het blijven dromen, het koesteren van de wens.... maar in het de mogelijkheden zien en de momenten pakken die van belang zijn voor je droom. In het Nu!

Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Al aarzel je nog zo en heb je nog zoveel angst voor het onbekende, te moeten ontdekken dat je droom niet werkelijkheid kon worden biedt ruimte voor een nieuwe droom. Wees niet bang. Treurig is dat je de mogelijkheid zag maar niet benutte, de kans kreeg maar niet greep,  om je eigen wereld te scheppen.

 

5 januari. De keuzes die we maken, geven ons de macht om de toekomst te bepalen. Niet alleen de eigen wereld verandert, maar ook die van anderen. Onze invloed reikt verder en onze impact is dieper dan we ons zelf echt bewust zijn.

 

3 januari. Het jaar is 2011. Ik las gisteren dat "Nu" een moment is dat ten volle beleefd moet worden, omdat de toekomst pas zin heeft als we bij het nu stil staan. In de afgelopen dagen, met goede voornemens in het vooruitzicht en het vage idee dat we opnieuw kunnen beginnen omdat de kalender dat toestaat, is Nu opnieuw gereduceerd tot een aaneenschakeling van feestmomenten en fijne samenkomsten die we beleefd hebben. Wie niet stilstond en het Nu opnam, heeft een prachtige mogelijkheid om de toekomst te maken voorbij laten gaan.

 

30 december. Jaarwisseling op komst. Het ene jaar eindigt en een nieuw jaar begint. Op de schaal der dingen en in het universum maakt het geen verschil. Er is geen markante verschuiving, geen zichtbare verandering. Het gevoel zegt iets anders. Ik kijk om me heen. De wereld ademt verwachtingsvol in.

 

28 december. Verandering begint altijd met een kleine stap. Zijwaarts, achterwaarts, vooruit. De ene verandering is een logisch vervolg van een andere eerder ingezette verandering. Wanneer je een steen in een rimpelloze vijver gooit, zie je pas na de eerste aanraking hoe de beweging op gang komt en de kringen zich uitbreiden. Soms ben je zelf de verandering, soms wordt de verandering voor jou bepaald, omgezien en onwetend -in ruimte en tijd- en door andere handen. Verandering brengt vernieuwing. We staan op de drempel, na een jaar vol veranderingen. Sommige door mij en andere voor mij bereid. We staan op de drempel en staan klaar om een nieuw jaar tegemoet te treden, er in op te gaan. Het is niet wat we achterlaten waar we stil bij moeten staan, maar wat we meenemen!

 

20 december. Ik wens iedereen een tijd toe vol prachtige ervaringen, krachtig, ontroerend, vreugdevol. Het zijn onze emoties en wat we daarmee doen die ons onderscheiden. Onze gevoelens en onze gedachten kunnen ons uittillen boven het dagelijkse. Onze daden overstijgen het zinloze, mits we bereid zijn onze wil en energie in te zetten. Mogen jouw komende tijd en ruimte gevuld zijn met liefde, licht, klank, vreugde, waarheid en liefde.

 

15 december. Tijd en ruimte. Afstand is een gevoel. Iets dat we ervaren. Wetenschappelijk gezien zijn het basisvoorwaarden in ons bestaan. Laat je emotioneel niet remmen door te geloven in afstanden en te denken in begrippen van overbrugbaarheid en waarneming. Morgen is een kus verwijderd van vandaag. Ik knipper met mijn wimpers en morgen is voorbij. Breda is slechts een fluistering van mij vandaan en Griekenland een glimlach die natrilt. Mogen al je morgens je bijblijven en elke plaats je blijdschap geven.

 

10 december. Ik vertrouw op de universele kracht waarvan ik deel uitmaak. De energie die ik inadem en uitadem. Niets gaat ooit verloren, omdat alles betekenis heeft. Omdat alles van betekenis is. Van het kleinste vriendelijke gebaar tot de grootste stap. Een glimlach kan de wereld veranderen.

 

2 december. Kies je woorden met zorg. Hoe makkelijk gaan we er van uit dat een ander precies begrijpt wat we zeggen wanneer we iets zeggen en hoe het geinterpreteerd dient te worden. We verwachten dat er rekening gehouden wordt met ons, onze attributies en verzuimen rekening te houden met de staat waarin een ander zich bevindt. De boodschapper en de boodschap. Ik blijf het moeilijk vinden te zien hoe onnadenkendheid de mensen kwetst die mij dierbaar zijn.

 

 

 

Spreekstaf november 2010

Spreekstaf oktober 2010

Spreekstaf september 2010 

Spreekstaf augustus 2010  

Spreekstaf juli 2010   

Spreekstaf juni 2010 

Spreekstaf mei 2010 

Spreekstaf April 2010

Spreekstaf maart 2010

Spreekstaf februari 2010 

Spreekstaf januari 2010

Spreekstaf december 2009